Marsje online
Hoi allemaal,

Na een kleine aanmoediging heb ik de stoute schoenen aangetrokken en ben ik dit weblog begonnen.

Wat er allemaal op komt weet ik nog niet, maar ik begin met een paar verhalen.
De rest gaat hopelijk vanzelf .

Mijn nieuwe camera (morgen ophalen). Kan haast niet wachten.

Na lang dubben toch maar besloten om een coole snapshot camera aan te schaffen.
Deze past tenminste makelijk in je broekzak. Neem je het toestel ook wat vaker mee.

Maanden van tevoren keek ik er al naar uit. Ik had ruim op tijd geboekt om maar verzekerd te zijn van een plaats. De weken kropen voorbij en langzaam kwam de begeerde datum inzicht. Ruim een week van tevoren werden de deelnemers bekendgemaakt. Email adressen werden uitgewisseld. Carpool emails werden rondgestuurd. Ik kreeg al gauw response. Twee dames uit Amsterdam wilden graag met mij meerijden. Ik heb hun aanbod dan ook snel geaccepteerd. Afgelopen week zou ik ze voor het eerst ontmoeten. Een eerste kennismaking voordat de uiteindelijke reis zou beginnen. Ik keek er al met veel plezier naar uit. De reis, de vakantie, de ontmoeting met vele nieuwe gezichten. Helaas, het mocht niet zo zijn. Door een kleine ongelukje /”nood”lot wat toesloeg zit ik – voordat de ski-vakantie met 120 singles zou beginnen – reeds in het gips. Hoezo ironisch?
De kans om 119 nieuwe personen (waarvan 60 single dames !!) te mogen ontmoeten is me helaas ontnomen dit jaar. Wellicht volgend jaar beter.

Zondag 12 februari 2006.

Daar stond ik dan. Te wachten in de regen. Gelukkig was ik niet alleen gekomen. Ik had een vriendin uit Den Haag overgehaald om ook te komen. Exact 12u ging de deur open van het Museum.
Op dat moment hadden we met Spirit, Soulfriend, Yfje, Kjank en Ferm kennisgemaakt. Binnen was het lekker droog en warm. Het duurde even voor we kaartjes hadden want het betaalapparaat was nog niet helemaal wakker. De tweede groep MV-ers is op dat moment ook gearriveerd. Aura en een vriendin, George en Falco. Bij elkaar toch nog 11 personen die het druilerige weer getrotseerd hebben.

Na de tickets en onze jassen en tassen in de kluisjes te hebben gestopt zijn we met zijn allen even een bakje koffie/thee gaan doen in het restaurant. Even IRL kennismaken met 9 nieuwe personen.
Leuk. Meteen wordt duidelijk dat ik 2 van hen nog een keer tegen ga komen (in de sneeuw maar dat wordt een ander log). Dubbel leuk.

Na een dik half uurtje gaan we met zijn allen de tentoonstelling bezoeken (daar kwamen we tenslotte voor). Het blijkt (achteraf gezien) niet een erg grote tentoonstelling maar ja.
We worden blootgesteld aan allerlei ervaringen, weetjes, middeleeuwse liefdesbrieven, metamorfoses, fermonen, charisma, zelfvezekerdheid en ga zo maar door. Het pashokje vol met Fokke en Sukke tekeningen is erg leuk. Je kunt zelfs “on-line” daten.

Helaas blijkt een deel van de groep nog andere verplichtingen te hebben die dag en splitst de groep zich in tweeën. De overgeblevenen gaan wandelend met onze zelfbenoemde Haagse stadswachtin op weg naar een café. Onderweg stoppen we regelmatig om kunst te bekijken (we lopen over de Denneweg) en zijn zelf nog in een hele mooie boekenwinkel geweest. Bij aankomst in het cafe begint het zelfs licht te sneeuwen (nou dat belooft wat voor de terugweg). Het is een gezellige middag met dit groepje en pas rond 17u gaat iedereen weer op weg naar huis.

Al met al een leuk bezoek aan het museum en tegelijkertijd een heleboel nieuwe mensen mogen ontmoeten. Wie werpt het volgende balletje op?

Nog steeds kun je er naar toe.

Waar
Muscom te Den haag
Kosten vervoer en entree voor eigen rekening!
Openingstijden, prijzen en routebeschrijvingen:
http://www.muscom.nl/bezoek/algemene_informatie/index.htm

Nou, ik ben er klaar voor, dacht ik zelf. Helemaal opgedoft, leuke spijkerbroek, netjes casual overhemd, schoenen netjes gepoetst (oh ja, geen witte sokken nog even een luchtje op (tja je doet het goed of je doet het niet) en klaar is Marsje.
Ik stap in de auto (laatste controle: ja, toegangskaart op zak) en ga op weg naar de boot. In de auto flitsen er nog wat gedachten door me heen, onbewust controleer ik mijn snelheid…mmm oke. “Waarom ga ik er naar toe?” is één van die gedachten. Kop op moedig ik mezelf aan, het is maar een feest. Ja ja, dat weet ik ook wel zeg ik tegen mezelf. Maar het is wel een singlesfeest waar zo’n 500 mensen (!!) naar toe komen.
Nou en? Jij gaat gewoon lekker jezelf zijn: een beetje dansen wellicht sjansen, drankje hier en praatje daar. Klinkt als een goed plan. Ondertussen ben ik bijna waar ik moet zijn. De grote stad (mijn stad, nog steeds). Ik rij de haven in en ga op zoek naar een parkeerplaats. Vreemd, er is (nog) zat plek. Ik kijk op mijn horloge en zie dat ik 15 minuten voor aanvang ben gearriveerd. “Beter te vroeg dan te laat” hoor ik mezelf zeggen. Mmm, dat wordt rondjes lopen totdat ik de boot op kan. Ik zie dat ik niet de enige ben die te vroeg is, pfff gelukkig maar.
Voorafgaand aan het feest kon je via internet een soort van profiel opgeven (5 vaste vragen en dan werd je gematched aan 3 dames). Braaf had ik ook de vragen beantwoord Рnaar beste eer en geweten. E̩n van de vragen was waar je het liefts in zou willen wonen (kasteel, bungalow, iglo, wigwam). Mmmm, eens nadenken ik heb altijd al iets met kastelen gehad. Ik vul kasteel in. Na alle vragen te hebben beantwoord druk ik op de verzendbutton. Binnen een paar minuten heb ik een email ontvangen met daarin 3 namen van dames. In het bericht staat dan ook hoeveel procentueel je zou matchen (oh ja en dat met slechts 5 vragen!).
Bij binnenkomst op de boot krijg je een sticker opgeplakt met jou naam en de 3 namen van jou matches. En nu maar gaan zoeken tussen 500!! mensen…..oke 250, maar het blijven verdraaid veel mensen. En met 249 andere heren die naarstig aan het zoeken zijn naar hun match wordt het er niet makkelijker op.
Eerst maar wat moed indrinken. E̩n biertje aub. Dank u wel. En daar sta je dan. Met je goede gedrag. Ik neem een slokje bier en kijk vrolijk om me heen (speurend naar stickers met mijn naam erop). Gelukkig wordt het al snel voller en voller op de boot. Helaas geen match te vinden (waar ben ik in hemelsnaam me bezig). Er lopen nog 247 andere dames rond Рdie wellicht veel interessanter zijn. Maar ik hou me aan de opdracht, volhardend als een bitbull die niet los wil laten, en speur naarstig verder naar mijn matches.
Een paar uur en 2 biertjes verder (hierna fris ivm terugrijden) heb ik één van “mijn” matches gevonden, joepie ! Zij ziet er best leuk uit. Ik wil me gaan voorstellen…maar zie al meteen dat zij is omringd door een groep dames. Mmm vriendinnen van haar. Ik wacht even op een goed moment. 15 minuten zonder een opening – zij gaat geheel op in de groep en lijkt geen oog te hebben voor haar omgeving – zoek ik verder naar match 2 en 3. Het is ongeloofelijk, maar wat een mazzel (en dat tussen al die dansende, pratende mensen) want daar loopt match nummer 2 (of 3) zomaar voorbij. Vanuit mijn veilige positie (aan de bar) neem ik haar op en bestel meteen een extra drankje…voor mezelf. Sorry, maar zij is echt 3 maten te groot voor mij. Om een lang verhaal nog iets langer te maken. Match nr 3 heb ik nooit gevonden en tegen die tijd was ik al “lang” niet meer aan het zoeken. Op een gegeven moment – ik stond als muurbloempje aan de kant toe te kijken naar de dansende meute – stapt een schattige kleine vrouw op mij af. Ze moet bijna schreeuwen om zich hoorbaar te maken: dansen? Why not, denk ik en samen begeven wij ons op de dansvloer. De rest van de avond zijn we gezellig bij elkaar gebleven en hebben ons kostelijk vermaakt aan wat voor onze ogen gebeurde. Dansen en sjansen. Flirten en beflirt worden. Toch nog een gezellige avond. Ik weet wel: ik ga nooit meer in mijn eentje naar dit soort gelegenheden. Met een vriend of vriendin wie weet. Ik heb het in ieder geval geprobeert.

Op zoek naar liefde, rijkdom en wijsheid? Bezoek dan de tentoonstelling De Goden Verzoeken over het hindoeïsme: een kleurrijke expositie vol fascinerende rituelen, geuren en kleuren. Ga nu naar www.tropenmuseum.nl en maak kans op een reis naar India!

Wellicht leuk voor een volgende ontmoeting? Welke ik bedoel?
Zie het log De Verleiding (12 februari in Den Haag).

Kom je ook? Laat een reaktie achter.

Mijn huidige camera is een Canon Powershot G1.

Ondanks dat dit een wat oudere camera is, met slechts 3.3MP onder de motorkap zijn de foto’s erg mooi. Het grootste nadeel van deze camera vind ik de opstarttijd (moment dat je de camera aanzet tot het moment dat je de eerste foto kunt nemen). Dit is ook niet vreemd voor zo’n “oude” camera (de huidige consumenten camera’s gaan al tot 8MP en hoger en zijn meestal een stuk sneller).

Voor een volledig overzicht van deze camera zie onderstaande link.
http://www.dpreview.com/reviews/canong1/

Mocht je interesse hebben in deze camera: hij is te koop .

“Als je fouten hebt gemaakt…, is er altijd een nieuwe kans voor je. Je kunt op elk moment opnieuw beginnen, want wat we ‘falen’ noemen, is niet het vallen, maar het blijven liggen.”
(Mary Pickford 1893-1979 actrice)

GENIET NOOIT MET MATE Loesje

HET RAADSELACHTIGSTE VAN VROUWEN IS VOORAL
DAT ZIJ VAN MANNEN HOUDEN Loesje

MVlife meeting 12 februari 2006
——————————————————————————–
Wat
Tentoonstelling: de Verleiding – 400 m2 aan inspiratie

Waar
Muscom te Den haag
Kosten vervoer en entree voor eigen rekening!
Openingstijden, prijzen en routebeschrijvingen:
http://www.muscom.nl/bezoek/algemene_informatie/index.htm

Tijd
12 uur bij de ingang

Wie
Aura – George (o.v.v.) – Marsje – Spiritsamen – Falco (1 t/m 37 – give or take a few) – Ferm – Willemijn – jij?

Kom je ook?
Stuur mij even een berichtje en ik voeg je naam toe!

Donderdag. Ik was vrolijk, opgewekt. Op het werk had een vrouwelijke collega dat ook al opgemerkt. Af en toe spraken wij met elkaar. Op een gegeven moment (in de zoveeltste koffie pauze) stonden we gezellig te beppen met elkaar en toen gebeurde het….”Zeg zou jij niet weer eens een keertje uit willen gaan…zei ze”. Nou dat lijkt me wel gezellig. “Ik ken nog een leuke vrouw die ook weer alleen is…”. Mmm, waarom ook niet dacht ik. Mijn collega gaat het voorbespreken en zal me een beetje promoten bij haar (oh je). Na een paar dagen komen we elkaar weer bij het koffieapparaat tegen en verteld ze dat het is geregeld. Ik krijg een emailadres van haar. Tjeetje nu wordt het menes. Ik wordt al zenuwachtig als ik denk aan wat ik in de email wil gaan zetten. Gelukkig valt het mee. Na een paar minuten gezweet te hebben boven het toetsenbord zend ik het mailtje naar haar. Pfff, nu maar afwachten. Ik buk om de computer uit te zetten en zie nog net in mijn ooghoek een emailtje afgeleverd worden. Zozo, die windt er geen doekjes om. Toch lichtelijk gespannen open ik het emailtje: Vrijdag de zoveelste in Amsterdam Centraal, 20u. Bij het NS-verzamelpunt. Je herkent me aan mijn rode haar. Einde bericht. Chips, morgen is het al vrijdag denk ik. Nou weet ik ongeveer waar Amsterdam ligt, maar het kost me toch wel wat tijd om uit te zoeken welke bus/metro/tram ik die kant op moet nemen. Vrijdag. Aai, de dag des oordeels lijkt te zijn aangebroken. Gewapend met een routebeschrijving stap ik op de metro/tram. Pas halverwege bedenk ik me dat ik geen telefoonnummer van haar heb….handig.
Als je nog nooit op Amsterdam Centraal op iemand hebt staan wachten dan is dit wellicht moeilijk te begrijpen. Het was druk, heel erg druk. Ik was 1 uur te vroeg. Bang om haar mis te lopen. In dat ene uur heb ik honderden mensen aan me voorbij zien gaan. En ik stond daar maar. Mmm is dit wel het goede punt of is er wellicht nog één? Ik ben gaan rondlopen (kreeg het nl. koud) op zoek naar een niet bestaande 2de ontmoetingsplek. Nee dit is het niet, toch maar weer terug. Na 3kwartier wachten werd ik langzamerhand radeloos. Hoe in hemelsnaam ga ik haar hier ooit vinden. Dit is de slechtse manier om af te spreken… Na een uur en tien minuten begin ik de moed op te geven. Ik zie zoveel vrouwen met rood haar (en dat terwijl ik dacht dat rood niet veel voorkwam). Op een gegeven moment loop ik zelfs naar een meisje toe (licht rood haar) dat ook schijnt te wachten op iemand. Normaal gesproken doe ik dit nooit, maar nu spreek ik dit meisje aan: ben jij …. Ze lacht een beetje en schudt ontkennend haar hoofd. Damn. Ik sta hier voor joker hoor ik mezelf denken. Ik ga naar huis. Op het moment dat ik naar buitenloop zien we elkaar. Blikken worden geworpen. De keuringsmeter slaat aan (beide kanten). We stellen elkaar voor en lopen meteen Centraal weer uit. Zij kent een kroegje in de buurt waar we even wat kunnen gaan drinken. Prima, ben ik tenminste uit de kou (na 1,5uur). Binnen in de kroeg bestel ik wat en vinden we nog een tafel. We keuvelen gezellig wat en nemen zelfs een borrelgarnituur. Het gaat best aardig denk ik zo. Na anderhalf uur verlaten we het cafe en gaan richting de metro. We zeggen gedag en zei zegt ik mail je nog. Ik heb nooit meer wat van haar vernomen. Wat er mis ging ik weet het tot de dag van vandaag niet. Nou ja, dat heb ik weer. Een nieuwe poging….